هزینه یابی متغییر و جذبی
تعریف هزینه یابی متغییر ( مستقیم یا ناقص )
در هزینه یابی متغییر تنها آن گروه از هزینه های ساخت به محصولات سرشکن می شود که مستقیما با حجم فعالیت تغییر می کند به عبارتی دیگر در هزینه یابی متغییر هزینه های مواد مستقیم و دستمزد مستقیم و سربار متغییر کارخانه به موجودی ها تخصیص می یابد در حالی که هزینه های ثابت ساخت کلا به عنوان هزینه مالی محسوب می شود
موارد کاربرد هزینه یابی متغییر :
1- به عنوان رهنمودی برای قیمت گذاری محصولات ( در ارتباط با قیمت گذاری محصولات مدیران نیاز دارند که بدانند هریک از محصولات را چگونه میتوان قیمت گذاری نمود که قیمت تعیین شده در صنعت مورد نظر قابل رقابت باشد و بتواند حاشیه فروش کافی برای بازیافت هزینه های ثابت فراهم کند در تصمیم گیری راجع به قیمت گذاری محصولات هزینه های متغییر جزء مفید بهای تمام شده محسوب می گردد زیرا این بخش متشکل از ان گروه از عناصر بهای تمام شده است که در بین واحد های شاغل در یک صنعت قابل مقایسه می باشد اما در سیاست بلند مدت قیمت گذاری باید از بهای تمام شده کامل استفاده شود )
2- به عنوان ابزاری برای برنامه ریزی سود ( هزینه یابی متغییر در برنامه ریزی بریا دوره های کوتاه مدت و نیز قیمت گذاری محصولات و یا تصمیم گیری نسبت به عملیات جاری کاملا سودمند می باشد )
به طور کلی صورت سود و زیان را به دو روش می توان تنظیم نمود
الف : به روش متغییر
به به روش جذبی
نکته : تفاوت بین هزینه یابی جذبی و هزینه یابی متغییر
تنها تفاوت سربار ثابت ساخت می باشد به عبارتی دیگر در هزینه یابی متغییر سربار ساخت به عنوان هزینه دوره محسوب می شود نکته مهم اینکه هزینه یابی متغییر کاربرد داخلی دارد یعنی برای ارائه گزارش به مدیران می باشد اما اگر خواسته باشیم صورت سود و زیان جهت ارائه به استفاده کنندگان خارج از سازمان ارائه نمائیم باید بر مبنای هزینه یابی جذبی انجام شود
